Gündüz bulutlarsa gözlerimi alamadığım, geceleri de yıldızlar.
Yine başımı kaldırıyorum ve tepemde binlerce yıldız...
Evrenin büyüklüğünü her defasında yeniden fark ediyormuşçasına olan şaşkınlığımı, varlığımın küçüklüğüne olan şaşkınlığım izliyor.
Ve bir kere daha hatırlatıyor bana; insanın dünyanın aslında kendi etrafında dönmediğini anladığında, bir iğne deliğinden fazla yer kapladığını.
